Hocam demek: Saygı mı, alışkanlık mı?

"Hocam" kelimesini duyunca aklımıza kaç meslek geliyor? Ben söyleyeyim: öğretmenler, doktorlar, cami imamları, profesörler… Peki hiç düşündünüz mü? “Hocam” demek: Saygı mı, alışkanlık mı?
Eskiden okullarda eğitim veren değerli öğretmenlerimize “öğretmenim” diyerek söze başlardık. Eğitim ortamlarında daha farklı bir iletişim, daha belirgin bir saygı anlayışı vardı.
Günümüze baktığımızda ise çağın ve teknolojinin gelişmesiyle birlikte dilimiz de, birbirimize olan yaklaşımımız da değişti. Öğretmenlik çok kutsal bir meslek. Keşke bazı değerlerimizi yeniden hatırlayabilsek… Öğretmenlerimiz karşımızdan gelirken ayağa kalksak, ceketimizi iliklesek, saygıyla selamlaşsak ve iletişimimizi bu değerler üzerine kursak…
Kıymetli doktorlarımız… İnsanlar için gece gündüz çalışan, özel yaşantılarından bile fedakârlık ederek hastalarının yanında olan değerli hekimlerimize de “hocam” diye hitap ediyoruz. Sanki farklı meslekleri tek bir kelimenin altında toplamış gibiyiz.
Oysa doktorlarımıza “doktor bey” veya “doktor hanım” diye hitap edebilsek… Her mesleğe saygı göstererek kendi unvanıyla seslensek, belki iletişimimizde daha resmi ve özenli bir dil oluşturabiliriz diye düşünüyorum.
Camilerimizde görev yapan imamlar için ise “hoca” kelimesi toplumumuzda yerleşmiş ve yaptığı görevle de örtüşen bir hitap şekli. Hoca camide… Öğretmen okulda… Doktor hastanede… Her mesleğin kendi adı, kendi unvanı ve kendi emeği var.
Demem o ki; belki biraz olsun önce kendimize olan saygımızı, dilimizi, çevremizi ve öz bakımımızı düzenlersek işe kendimizden başlayabiliriz. Eksik yanlarımız varsa toparlayıp yolumuza devam ederken, insanlara konumlarına ve unvanlarına göre doğru şekilde hitap edersek belki bazı şeyleri yeniden düzenleyebiliriz.
Yolumuz uzun… Belki taşlar var, belki dikenler. Ama o taşları çiçeklere çevirmek bizim elimizde. Önce saygı, merhamet, empati ve güzel ahlak… Bunlarla birçok şeyi değiştirebiliriz.
Yazımı şu güzel sözle sonlandırmak istiyorum:
“Derelerin önünde taşları olmasaydı, bu kadar güzel sesi olur muydu?”
Demem o ki; yollarımız taşlı olabilir. Önemli olan o taşlara takılıp kalmak değil, onları çiçeklere çevirebilmektir.
Kalın sağlıcakla…🌸